باز هم استقلال، باز هم پرسپولیس و باز هم وعده‌ای که قرار بود یک برند پایتختی را به مشهد بیاورد تا شاید ورزش خراسان از این بلاتکلیفی نجات پیدا کند. حالا خوشبختانه نه استقلال می‌خواهد در مشهد تیم والیبال داشته باشد و نه پرسپولیس می‌خواهد تیم دومش را به این شهر بیاورد.
نوشته‌ام خوشبختانه، چون باورم این است خراسان رضوی برای داشتن تیم بزرگ، دست ‌خالی نیست که مجبور باشد به سراغ تهران برود. این استان در تاریخ ورزش ایران نام‌های بزرگی داشته است؛ ابومسلم، پیام، سیاه‌جامگان و نام‌های دیگری که هرکدام بخشی از حافظه ورزشی این شهر را ساخته‌اند. این نام‌ها برای مشهدی‌ها پیش از اینکه یک لوگو و پیراهن باشند، بخشی از هویت شهر بودند. آیا واقعاً تصور می‌کنید هواداری که سال‌ها با ابومسلم و پیام زندگی کرده، صرفاً به دلیل اینکه نام استقلال یا پرسپولیس روی یک تابلو در مشهد نوشته شده، ناگهان صاحب همان تعلق و تعصب خواهد شد؟
واقعیت ماجرا این است که دوره بزرگ کردن تیم‌ها با نام‌های پرطمطراق پایتختی به امید پر کردن ورزشگاه‌ها گذشته است. تماشاگر را نمی‌توان با اسم خرید. بازی ابومسلم در لیگ دسته سوم را با ۲۵ هزار تماشاگر فراموش نکنید.
امروز که باز هم در لیگ‌های ورزش‌های مختلف بدون نماینده مانده‌ایم دوباره این زخم کهنه سر باز می‌کند؛ مدیرانی می‌خواهیم که به جای خریدن شهرت، شهرت تولید کنند. به جای وارد کردن هوادار، هوادار بسازند. به جای خریدن امتیاز، ساختار ایجاد کنند و به جای آنکه هر تابستان دنبال این باشند که کدام باشگاه تهرانی حاضر است راهی مشهد شود، بنشینند و برای ۱۰ سال آینده ورزش حرفه‌ای استان برنامه بنویسند.
اینجاست که نقش مدیرکل ورزش و جوانان خراسان رضوی جدی می‌شود. مدیرکل باید پاشنه‌ها را بالا بکشد و به سراغ اصل درد برود.
اگر صنعت قرار است وارد ورزش شود، باید به جای پرداخت هزینه برای یک نام تهرانی، در ساختن یک باشگاه خراسانی سرمایه‌گذاری کند. این شهر زمانی دوباره ورزشگاه را پر خواهد کرد که تیمی داشته باشد که مردم بتوانند به آن احساس مالکیت و تعلق کنند. شاید بهتر باشد به جای اینکه مدام بپرسیم «کدام تیم تهرانی را می‌توانیم به مشهد بیاوریم؟»، یک‌بار سؤال را عوض کنیم: چرا نباید تیمی بسازیم که دوباره استقلال و پرسپولیس برای بازی با آن مجبور باشند به مشهد بیایند و ببازند و برگردند؟